وقتی فیلمی را دوباره می بینی و باز هم خوشت می آید،خصوصا در گذر زمان،حتما چیزی داشته.این بهترین ستایشی است که می توان از یک فیلم کرد.این که پس از سالها دیدمش و باز هم خوشم آمد.
موج نویی ها قبل از آنکه فیلم بسازند ، ابتدا فضایی را که دوست داشتند گسترش دادند.سینه کلوپ و مجله راه انداختند و درباره فیلمها نقد و تئوری نوشتند و با هم بحث و جدل می کردند.
از مصاحبه گدار با ژاک دوئن : گدار : منتقدان امروزی به قصد فیلم ساختن نقد نمی نویسند . نقد از نظر من یعنی ساختن فیلم و خیلی از فیلم هایی که ساخته ام در واقع نوعی نقد بوده اند و شاید هم جای واقعی شان در مجله ها بوده است و نه روی پرده . به همین علت نه از فیلم ساختن غمگین می شوم و نه نگران. برای ما مثلا تعریف کردن از فیلم های بکر نوعی فیلم سازی به شیوه بکر بود.رابطه قلم و دوربین هیچوقت به بدی امروز نبوده است. علت عدم همکاری من با کایه فعلی این است که قلمزنان کایه نه دوربین را می شناسند و نه نیازی به آن دارند . گمان می کنند که برای قلم به دست گرفتن نیازی به دوربین نیست و برعکس. سینمای دوران ما دامنه و تبعاتش برعکس امروز زیاد بود.